In dit werk ontvouwt de vlinder zich niet als natuurvorm, maar als architectuur van beweging. Cornelis transformeert het organische tot een constructie van vlakken, lijnen en energie - een echo van Bogomazov´s visie waarin vorm en ritme samenvallen. De vleugels zijn niet langer symetrisch, maar gebouwd uit ritmische segmenten die elkaar optillen en breken. Rood, zwart en wit botsen als structuele krachten; de ruimte zelf lijkt te trillen onder hun spanning. Hier wordt de vlucht een architectonische gebeurtenis: een moment waarin kleur, richting en licht zich verenigen tot pure dynamiek. De vlinder stijgt niet op - ze ontvouwt zich als ritme in ruimte.