In de Laatste Stappen richt Cornelis zijn blik op een paar versleten schoenen die de sporen dragen van een lang en intensief gebruik. De sepialijnen onthullen elke plooi, scheur en rafel, waardoor het leer bijna tastbaar wordt. De lichte schaduw onder de schoenen geeft het geheel een zachte rust, alsof ze net zijn neergezet na een lange tocht. Het werk sluit aan bij de traditie van realistisch lijnwerk en poëtisch minimalisme, waarin het alledaagse wordt verheven tot een drager van herinneringen. Cornelis toont hoe gebruikssporen schoonheid kunnen worden: hoe een paar schoenen, ooit puur functioneel, nu een stille getuigenis vormen van tijd, arbeid en menselijkheid.