Wat wij koesteren hoeft niet bij ons te blijven. Soms rust het even op onze hand, in de stilte vóór de vlucht. Wij kunnen beschermen, voeden en nabij zijn, maar geen vleugel is gemaakt om vast te houden. Er komt een ogenblik waarop zorg ruimte wordt en de hand zich opent. Niet om te verliezen, maar om ruimte te geven aan wat wij koesteren, zodat het zijn eigen weg kan vinden.