Wat boven de grond verdwenen is, leeft onder de oppervlakte verder. Wortels, takken en donkere holten vormen een netwerk waarin groei en verval niet langer elkaars tegenpolen zijn. De open ruimten laten het licht door de compositie bewegen. Zij tonen wat ontbreekt, maar ook wat nog kan ontstaan. De vorm lijkt zich los te maken van haar natuurlijke oorsprong en verandert in een teken van herinnering, veerkracht en verbondenheid. Waar de Wortels Spreken verbeeldt een wereld waarin geen vorm werkelijk op zichzelf bestaat. Iedere breuk leidt naar een andere lijn, iedere leegte opent een nieuwe ruimte en iedere wortel draagt het spoor van een groter, grotendeels onzichtbaar geheel.