In deze biomorfisch-expressionistische sculptuur wordt de duif verheven tot een symbool van innerlijke vrijheid. De iriserende, half-transparante vleugels lijken licht te ademen, terwijl het gepolijste metaal van lichaam en basis een vloeiende bijna vloeibare beweging suggereert. De duif staat op het punt van opstijgen - een moment tussen aarde en lucht, tussen materie en energie. Het werk belichaamt de spanning tussen kwetsbaarheid en kracht, tussen stilte en vlucht. Een ode aan het verlangen naar vrijheid dat in elke levende vorm schuilt.