In deze biomorfisch-expressionistische sculptuur wordt de zonnebloem herboren als een monument van vergankelijkheid. De transparante harsbladen, verkleurd van amber tot verbrande okertonen, lijken te gloeien als restwarmte van een verdwenen zomer. Het donkere, geoxideerde hart draagt de sporen van tijd - een stille kern waarin licht en schaduw elkaar blijven raken. De vloeibaar ogende metalen stam tilt de bloem op als een herinnering die weigert te verdwijnen. Het werk belichaamt de schoonheid van het verval: een vorm die niet verdwijnt, maar transformeert in een nieuwe, innerlijke kracht.