In Ontsteking van Vorm wordt de bloem een vector van energie. De rode kelk breekt open in facetten van vuur en metaal, haar steel buigt als een ritmische lijn door ruimte en tijds. De achtergrond pulseert in scherven van licht - een veld waarin kleur niet rust, maar beweegt. Het werk belichaamt de Cubo-Futuristische paradox: stilstand als beweging, vorm als richting. Binnen Cornelis´ reeks vormt dit een moment van eruptie - waar natuur en geometrie samenvallen in pure energie.