In Constructie van Stilte wordt de peer herleid tot een architectuur van vorm en licht. De ronde massa breekt open in facetten van koper en groen, elk vlak een echo van beweging, elk schaduwvlak een rustpunt. Het Cubo-Futurisme onthult hier de paradox van het alledaagse: dat zelfs een stille vrucht een ritme van energie bevat. De peer wordt niet afgebeeld, maar geconstrueerd - een object dat groeit uit richting, spanning en refllectie. Zo wordt het gewone verheven tot een geometrisch gebaar van tijd.