In Groei in Facetten wordt de krop sla herleid tot een archtectuur van leven. De bladeren ontvouwen zich niet langer als zachte vormen, maar als vlakken van richting en licht. Elke nerf wordt een lijn van energie, elke plooi een geometrische puls. Het Cubo-Futurisme transformeert hier het organische tot een ritmisch systeem - een levend organisme dat zijn eigen structuur ademt. Binnen Cornelis´reeks vormt dit werk een tegenhanger van Metaal van Herinnering: waar dat werk het verval verbeeldt, toont Groei in Facetten de kracht van wording. Samen schetsen ze een cyclus van natuur en bewustzijn - van ontbinding naar hernieuwde vorm.