In Metaal van Herinnering wordt de zonnebloem niet langer een bloem, maar een constructie van tijd. De vergane blaadjes zijn omgevormd tot facetten van koper en zilver - elk vlak een ech van licht dat ooit leven droeg. De geometrische explosie verbeeldt het moment waarop materie haar grenzen verliest en overgaat in energie, richting en herinnering. Binnen de reeks van Cornelis vormt dit werk een transformatiepunt: waar eerdere composities de bloei onderzochten, ontleedt Metaal van Herinnering het verval als beweging. Het Cubo-Futurisme wordt hier een taal van wedergeboorte - een ritme waarin zelfs het einde een nieuwe vorm van licht wordt.