Dit werk viert de spontaneïteit en levendigheid van het alledaagse moment. Met losse, expressieve penseelstreken en een palet van warme aardetinten en koele blauwen, heb ik geprobeerd de essentie van een vluchtig gebaar vast te leggen: een vrouw die zich rekkt, omhuld door het zachte licht dat door de gordijnen valt. De organische lijnen van het trsnparante gordijn, de blauwe hamandoek en de suggestie van planten in de tuin op de achtergrond creëren een harmonie tussen mens en omgeving. Het is een studie in beweging, textuur en de schijnbare eenvoud van het leven. (inspiratie het werk van rik wouters)