muur bij Castelsardo zag zitten, hun rug naar me toe, wist ik meteen: dit moet ik vasthouden. Niet hun gezichten — die doen er niet toe. Het gaat om dat stille samenzijn, twee zielen die samen uitkijken over de zee, wachtend op... iets. Misschien wel op niets. Ik heb ze bewust van achteren geschilderd. Zo blijft hun wereld de hunne; de kijker wordt uitgenodigd om er zelf bij te gaan zitten. De straatlantaarn rechts — donker, een beetje plechtstatig — bewaakt het tafereel als een stille getuige van het oude stadje. Het licht die middag was wonderlijk zacht: gedempte gele en roze tinten tegen een bewolkte, koelblauwe lucht. Ik heb met zichtbare, volle penseelstreken gewerkt, want ik wilde geen detail vertellen — ik wilde een gevoel oppervangen. De rust van Sardinië, de zilte wind, het einde van een zomerdag. Voor mij is dit schilderij geen portret, maar een herinnering aan een stil moment dat ik met niemand heb gedeeld — behalve met hen twee, zonder dat ze het wisten.