Toen ik vanaf de oude brug over de Temo keek, zag ik Bosa zoals het werkelijk is: geen postkaart, maar een stad die ademt. In gedempte aardetinten – oker, sienna, zachte groenen en een vleug blauw van het water – probeerde ik de warmte van de late middag te vangen. De koepel van de kerk en de campanile rijzen op boven de daken, terwijl de vissersbootjes rustig in de haven liggen. Ik schilderde snel, met losse streken, zoals de impressionisten: wat ik zie, en wat ik voel. Bosa is niet stil te houden – het leeft, zelfs op het doek.