Twee jongens op een stenen rand, elk verdiept in een ijsje — meer heeft een zomermiddag in Castelsardo niet nodig. Ik heb ze geschilderd zoals ik ze aantrof: achteloos, ongepolijst, volledig in het nu. De warme, aardse tinten van het pleintje vormen het decor; hun kleding — blauw, geel, wit — springt er als vanzelf uit. Achter hen een boom en een potplant, stil achtergrond. Ik heb met dikke, zichtbare streken gewerkt, want dit is geen verhaal over detail, maar over gevoel: de loomte van de vakantie, de zoete haast van een smeltend ijsje, de zorgeloosheid die alleen kinderen hebben. Voor een moment waren ze zich niet bewust dat ik keek. Dat is precies de onschuld die ik wilde bewaren.