Dit is het achtde tafereel in mijn reeks, en misschien wel het meest letterlijke: ikzelf, staand op de rand van een middeleeuws kasteel, met onder mij het uitzicht over de kust en in mijn hand een espresso. Wat mij aantrekt in deze combinatie is de tijd. Het kasteel staat er al zeshonderd jaar — gebouwd om te bewaken, te veroveren, te overleven. En ik sta er, eeuwen later, met niets te verdedigen: gewoon genietend van het uitzicht en een kopje koffie. Die tegenstelling is de rode draad van mijn hele reeks. Koffie als cultuur van genieten is een luxe die generaties vóór ons zich wellicht niet konden veroorloven;. Met losse, impressionistische streken heb ik het licht van die dag proberen te vangen — de warme stenen, het blauw van de zee, de zon op mijn hoed. Het kopje is klein, zoals het hoort. Niet de espresso is het onderwerp, maar het moment dat hij me geeft: even stil staan, hoog boven de wereld, en kijken.