In deze biomorfisch-expressionistische sculptuur versmelten hars, glas en metaal tot een organische beweging van licht en vorm. De bloem lijkt te ademen - haar randen verkoold, haar hart gloeiend - een symbool van vergankelijkheid en hernieuwde kracht. Het werk belichaamt de spanning tussen groei en verval, tussen materie en emotie. Een stille resonantie van wat blijft, zelfs wanneer de vorm verdwijnt.