In deze intieme scène is een vrouw gevangen van achteren, gezeten aan haar kaptafel in een zonnige kamer. Centraal staat de spiegel op de turquoise dressoirkast: hij reflecteert niet alleen haar silhouet, maar ook de persoonlijke spullen op de tafel—flessen, borstels, en kleine voorwerpen—die daardoor dubbel zichtbaar worden. Het spiegelbeeld voegt diepte toe en benadrukt het thema van zelfreflectie en alledaagse rituelen. De losse, expressieve verftoetsen en warme kleuren (oker, blauw, geel) vangen het licht dat door het raam en de hanglamp valt, terwijl de spiegel het licht en de sfeer van de ruimte verdubbelt. Een subtiele, poëtische blik op de schoonheid van kleine, herhalende momenten.