In dit werk ontvouwt zich geen bloem, maar een gevoel. De verf beweegt als adem, als hartslag-een eruptie van kleur waarin rood, oranje en paars botsen en samensmelten. Elk penseelgebaar is een spoor van energie, een moment van overgave. Cornelis van Dorsser schildert niet wat hij ziet, maar wat hij voelt. Zijn werk ademt de geest van het Abstract Expressionisme: spontaan, intens, en ongereremd. De verf wordt een taal van het onzegbare-een dialoog tussen chaos en harmonie, tussen licht en schaduw. De compositie is geen beschrijving van de werkelijkheid, maar een echo van het innerlijk. Wat hier zichtbaar wordt, is niet de bloem zelf, maar haar herinnering, haar trilling, haar geur in kleur.