In dit schilderij ontvouwt zich een zachte explosie van kleur en licht. De witte bloemen, met hun vurige oranje harten, lijken te zweven in een atmosfeer van beweging en herinnering. De penseelstreken zijn vrij en ritmisch, de kleuren vloeien in elkaar als muziek. Kees van Dorsser werkt hier in de geest van het Modern Colorisme e-een stille ode aan de levenskracht vn het Lyrisch Neo-Impressionisme: kleur als adem, licht als gevoel. De verf vangt niet de vorm, maar de trilling van het moment-een stille ode aan de levenskracht van kleur.