Dit bloemstuk is getransformeerd tot een geometrisch spel van vlakken, kleuren en perspectieven. De drie bloemen - blauw, oranje - geel en paars - zijn opgebouwd uit hoekige, overlappende vormen, waardoor ze niet langer alleen botanisch zijn, maar ook symbolisch en ritmisch. Hun stelen zijn strak en hoekig, als lijnen die de composititie verbinden met de vaas: een ronde vorm die zelf uit facetten bestaat, als een kristal dat de bloemen draagt. De achtergrond is geen neutrale drager meer, maar een actieve deelnemer in het beeld: een netwerk van gele en crèmekleurige vlakken die de ruimte breken en herstructureren. Dit geeft het werk een dynamiek van innerlijke spanning en harmonie, zoals vaak te zien is in analytisch kubisme. De kleinere bloemen in de vaas - een tulp en een roos - zijn eveneens gefacceteerd, en lijken te verwijzen naar herinnering en gelaagdheid: ze zijn niet prominent, maar wel aanwezich, als echo´s van eerdere vormen.