In dit schilderij lijkt de natuur zelf te spreken. Uit een stam van wortels en bast rijst een wezen op dat schreeuwt - niet uit woede, maar uit een diep, existentieel besef. De figuur, gevormd uit hout en aarde, belichaamt de spanning tussen groei en vergaan, tussen stilte en uitbarsting. De kleuren - geel, oranje, groen en blauw - bewegen als energievelden rond het wezen, alsof de aarde en lucht samen trillen op het moment van de kreet. Het hout wordt huid, de wortel wordt spier, en de schreeuw wordt een echo van alles wat leeft en lijdt. Dit werk onderzoekt hier de grens tussen mens en natuur, tussen vorm en gevoel. De schreeuw is niet destructief, maar bevrijdend: een moment waarop het innerlijke zich niet langer laat verbergen. Het is een beeld van transformatie - een herinnering dat zelfs in angst en pijn een mogelijkheid tot groei schuilt.