Dit tweeluik toont Domburg vanaf de overgang, waar stad en strand elkaar ontmoeten. Links opent het landschap zich naar zee en lucht. Het strand is breed, de horizon laag en de wolken in beweging. Rechts verschijnt de stad, verscholen in het groen, met haar huizen, paden en toren als ankerpunten van menselijke aanwezigheid. De scheiding tussen de twee panelen markeert geen grens, maar een verschuiving in aandacht. Het licht, de lucht en de zee lopen door over beide doeken en verbinden stad en strand tot één geheel. Met losse penseelstreken en een helder kleurenpalet is niet het detail, maar de sfeer vast gelegd: de wind, het uitzicht, het gevoel van afstand en nabijheid tegelijk. Dit werk is een ode aan het kijken van bovenaf, aan het moment waarop je nog niet kiest of je naar de zee afdaalt of de stad inloopt — een plek van rust, overzicht en beweging.