In dit tweeluik wordt de symboliek van licht en duisternis verkent, van kwetsbaarheid en kracht. De twee figuren, elk gehuld in het zachte schijnsel van kaarsen, staan als baken van rust en reflectie. De donkere achtergrond benadrukt het contrast met het warme, trillende kaarslicht, dat niet alleen de ruimte verlicht, maar ook de innerlijke wereld van de figuren. De losse, expressieve penseelstreken en het subtiele kleurgebruik geven de schilderijen een intieme en tijdloze sfeer. De kaarsen, als symbolen van hoop, herinnering of verlichting, verbinden de twee werken en nodigen de kijker uit om na te denken over de schoonheid van stilte en het belang van innerlijk licht—zelfs in de donkerste momenten. Dit tweeluik is een ode aan de kracht van het alledaagse, aan de momenten waarop we onszelf en onze omgeving op een nieuwe manier leren zien.