Tussen de lagen van kleur ontvouwen zich bloemen - niet als natuur, maar als herinnering. Roze, rood en oker mengen zich tot een ritme van groei en verval. De verf is dik, levend, en lijkt te ademen; elke streek draagt een echo van beweging. Het werk spreekt over de stilte waarin alles bloeit: waar kleur de taal wordt van tijd, en de bloem een symbool van het moment dat nooit verdwijnt.