In het hart van deze expressieve compositie ligt een cluster van aardbeien, rood en tastbaar, als een hart dat klopt tussen golven van kleur. Rondom hen beweegt de verf-paars, geel, blauw, groen-in een ritme dat niet beschrijft maar voelt. De aarbeien zijn werkelijk, maar hun omgeving droomt: een veld van energie waarin het zintuigelijke overgaat in het innerlijke. Hier wordt het fruit een symbool van leven, van warmte en overvloed, een herinnering aan de zomer die nooit verdwijnt. De verf zingt, de kleuren ademen,en het rood in het midden blijft-een stille kern van licht.