Een hommel zweeft in een veld van kleur - rood, blauw, groen, roze, oranje - elk vlak trilt als een toon in een onzichtbare melodie. De verf beweegt als lucht, als zomerlicht, en de hommel wordt een echo van energie. Hier wordt de natuur niet vastgelegd, maar bezongen in een verf en ritme - een ode aan het kleine dat groot leeft.