In Tulp in Fragmenten wordt de klassieke bloemvorm ontleed en opnieuw opgebouwd in een kubistische compositie. De gele tulp, helder en centraal, is niet zomaar een botanisch motief-ze is een symbool van eenvoud dat zich staande houdt in een wereld van geometrie en kleurvlakken. Haar gesloten knop en gestileerde bladeren zijn omlijnd met krachtige zwarte lijnen, alsof ze gevangen zijn in een mozaïek van emotie en perspectief. De achtergrond is een visuele symfonie van blauw, rood, oranje en groen-verdeeld in vlakken, cirkels en hoeken die doen denken aan de vroegere werken van Picasso. Hier geen vaste horizon, geen natuurlijke lichtval, maar een ritmisch spel van vorm en contrast. De tulp lijkt te zweven tussen abstractie en herkenbaarheid, als een herinnering aan de natuur in een wereld die haar ontleedt. Dit werk nodigt uit tot reflectie: over hoe we kijken, wat we herkennen, en hoe schoonheid zich kan tonen in fragmenten. Tulp in Fragmenten is een ode aan de kracht van vorm-en aan de vrijheid van interpretatie.