In Symfonie van Licht wordt de bloem niet slechts als natuurvorm weergegeven, maar als bron van ritme en kleurenergie. De gele kern pulseert als een lichtpunt, waaromheen vlakken van blauw, roze en groen zich ontvouwen als bewegingen in een muzikale compositie. Het werk vangt de spanning tussen vorm en dynamiek: een bloem die niet groeit, maar straalt, en zo verandert in een architectuur van licht en richting.