Tussen lagen van kleur en licht ontvouwen zich bloemen als ademhalingen van de natuur. Roze en karmijn stralen tegen een achtergrond van blauw, geel en wit - een veld van verf dat beweegt als wind. De penseelstreken zijn vrij, maar doelgericht; ze vangen het moment waarop groei en stilte elkaar raken. In deze compositie wordt de bloem niet afgebeeld, maar ervaren - als een symbool van levenskracht, licht en vergankelijkheid.