In deze ets wordt de bloem niet gevangen, maar geopenbaard. De rimpeling van haar bladen, de glans van de druppels, alles is teruggebracht tot lijn, schaduw en adem. De sepia-toon geeft haar de waardigheid van een botanische studie, waar observatie en verwondering samenvallen. Een stille ode aan vorm, kwetsbaarheid en tijd.