Een bloem breekt open in licht. Haar kroon splijt in facetten van goud, koper en zilver - als scherven van een moment dat tegelijk vergaat en ontstaat. De vorm is niet langer botanisch, maar kinetisch: een ritme van vlakken, vectoren en schaduwen dat de bloei versnelt tot pure energie. Hier wordt vergankelijkheid geometrie, en elke kleur een richting van tijd.