Hij loopt, niet als mens, maar als echo van onze keuzes. Zijn huid is geen vlees, maar roest, gesmeed uit lithium, kobalt, en vergeten rivieren. Hij draagt geen gezicht, want hij is ieder van ons-de klik, de aankoop, de groene leugen die wij geloven. Onder zijn voeten, een vloer van patronen, zoals wij patronen volgen zonder te vragen waar ze beginnen. Hij wandelt voort, door de tijd, door de illusie van duurzaamheid, door de schaduw van onze hoop. En wie hem ziet, ziet niet een monster, maar een spiegel van wat wij liever niet erkennen. (wat wij voort brengen, wandelt ons voorbij).