In een veld waar stilte golft, ontvouwt zich een bloem zonder naam. Roze als herinnering, wit als vergezicht, zwevend in een dans van paarse adem. Geen grens houdt haar vast, geen lijn bepaalt haar vorm. Ze groeit in het ritme van licht, waar penseelstreken fluisteren wat woorden vergeten. De achtergrond zingt in lagen, blauw vermengt zich met het onuitgesproken groen, een echo van innerlijke landschappen waar het zichtbare slechts een sluier is. Elke bloesem is een vraag, elk blad een antwoord dat zich niet laat vangen. Zo leeft zij-niet als bloem, maar als beweging in hart van kleur.