In De Stilte van de Haas is het alledaagse verenigt met het onbewuste. Uit een verwelkte bloemknop ontstaat de kop van een haas - een metamorfose die de grens tussen natuur en droom vervaagt. De scène speelt zich af in een huiselijke omgeving, waar een vork, een kraan en een spons zweven in een nachtelijk licht. Deze objecten, ontdaan van hun functie, worden symbolen van herinnering en vergankelijkheid. De haas, half bloem, half dier, lijkt te luisteren naar een stilte die niet van deze wereld is. Zijn aanwezigheid roept vragen op over identiteit, transformatie en de verborgen lagen van het bewustzijn. Het werk nodigt de toeschouwer uit om te blijven kijken - niet om te begrijpen, maar om te voelen hoe droom en werkelijkheid elkaar raken.