In deze brede compositie ontvouwen zich elf zonnebloemen - elk in een ander stadium van bloei, elk met een eigen karakter. Van stralend geel tot diepbruin verwelkt, vormen ze samen een stilleven dat niet stilstaat, maar beweegt door de tijd. De achtergrond is opgebouwd uit losse penseelstreken in blauw, grijs en aardtinten. Geen decor, maar een bedding van atmosfeer waarin de bloemen hun plaats vinden. De lichtinval is zacht en diffuus, zoals in de werken van Van Huysum: een gloed die niet verblindt, maar onthult. De zonnebloemen zijn niet gerangschikt, maar verspreid - alsof ze zelf hun plaats hebben gekozen. Hun bladeren krullen, hun harten rimpelen, hun randen vervagen. Zo ontstaat een compositie die niet alleen schoonheid toont, maar ook het verstrijken ervan. Dit werk is een ode aan de cyclus: bloei, verval, herinnering. Een herinnering dat zelfs in verwelking kleur blijft bestaan, en dat elke bloem - hoe kort haar bloei ook is - een plaats heeft in het geheel.