Mijn ouders waren lid van Het Gebroken Geweertje, een beweging die streed voor vrede en ontwapening. Mijn vader verborg tijdens de oorlog onderduikers in de kelder onder ons huis. Bij een controle van de Duitsers liet hij vol trots zijn speldje van Het Gebroken Geweertje zien. Hij zei tegen hen: “Jullie mogen gaan zoeken, maar de geweren blijven buiten.” Ze zijn niet verder gaan zoeken. Het verhaal van mijn vader is een herinnering die ik altijd bij me heb gedragen. Met dit schilderij wil ik hem en mijn moeder eren, en de overtuiging waar zij voor stonden. Maar het is ook mijn eigen oproep. De klaproos staat voor mij voor de slachtoffers van oorlog. Het blauw en geel verwijst naar Oekraïne, waar vandaag opnieuw mensen slachtoffer zijn van geweld. Misschien is het naïef om te geloven dat een schilderij iets aan een oorlog kan veranderen. Maar als we niet meer durven zeggen “stop”, wat blijft er dan over?