De kracht van Eenzaam ligt in de horizontale beweging. Het landschap bestaat niet als verzamelonderdelen, maar als een openvolging van kleurvelden. De blik beweegt van de donkere strook aan de horizon naar de lichtere groene voorgrond en vervolgens weer terug naar de lucht. Daardoor ontstaat een rustige, brede kijkervaring. De kleine woning werkt goed omdat zij schaal aan het beeld toevoegt. Zonder dat huis zou het schilderij vooral uit abstracte groenzones bestaan. Met het huis ontstaat er afstand: de omgeving voelt groot en het menselijke element klein. Dat geeft het werk een stille, licht eenzame sfeer. Tegelijk blijft dit schilderij duidelijk herkenbaar als landschap. Dat is relevant voor de richting die ik er aan hebt aangegeven. Ik wil eigenlijk verder naar abstractie en voorkomen dat nieuwe werken gemakkelijk als landschap gelezen worden. In dit schilderij zit al een bruikbare stap in die richting, vooral in de wolken- en veldlagen, maar de horizon, de woning en de rij bomen houden de voorstelling stevig vast aan het landschap.