In de diepte van blauw ontvlammen bloemen als herinneringen. Hun oigment is niet enkel verf, maar adem - een trage echo van licht. De nacht is geen schaduw, maar een ruimte waarin kleur luistert. Rood, oranje, roze - zij spreken zacht tegen het donker, alsof ze weten dat stilte ook een vorm van groei is. De penseelstreek is een hartslag, de pigmenten zijn woorden zonder taal. Wat overblijft is niet het beeld, maar het gevoel van iets dat blijft gloeien lang nadat het licht is verdwenen.