Verstild maar krachtig, zo zit deze zelfverzekerde vrouw. Er moest een moderne versie van een klassiek portret komen. Tijdens de voorbereiding kwam de voorliefde voor de portretten van Van Dijck naar voren, zijn werk is dan ook de inspiratiebron voor dit werk. Geen adidasjes, geen mantelpakje, tijdloosheid en innerlijke rust zouden de boventoon voeren in dit portret. Statig en contemplatief, stijlvol en onverstoorbaar. In haar handen houdt ze haar kostbaarste bezit: een rood dagboekje van haar moeder, volgeschreven toen ze wist dat haar tijd eindig was. Gevuld met levenslessen zolang ze die nog kon vertellen. Dit vond ik een dermate krachtig gegeven dat het zonder twijfel onderdeel moest worden van het uiteindelijke werk. Dat boekje is de meest tastbare herinnering aan haar moeder en is altijd zichtbaar in haar woonkamer. Dit schilderij zal haar moeder nog langer een onderdeel laten zijn van het verhaal van de familie.