Dit werk toont een jong meisje in een moment van stilte en introspectie. Haar houding, met licht ineengedoken schouders en beschermende armen, straalt zowel kwetsbaarheid als innerlijke kracht uit. De zachte lijnen en subtiele kleuren van conté op papier benadrukken de fragiliteit van het moment, alsof ze elk ogenblik kan verdwijnen. Haar blik is naar binnen gericht, alsof ze luistert naar een stem die alleen zij hoort. Het spel van licht en schaduw geeft het werk een intieme sfeer, een ode aan de schoonheid van het alledaagse. Een herinnering dat de diepste verhalen vaak zonder woorden worden verteld.