Als Pierrot staat hij voor de gouden Kouros: een klassiek ideaal. Zijn blik vol weemoed om het leven dat onvoltooid is gebleven. De camera niet langer in zijn hand, maar in rust tussen de benen van het beeld. De mannen op het schilderij verwijzen naar zijn foto’s. Erwin Olaf gebruikte het menselijk lichaam om zijn verhaal te vertellen, een verhaal over identiteit, seksualiteit, emotie en controle.