In dit monumentale werk lijkt het oppervlak te ademen. De diepe structuren en krachtige kleuren voelen als sporen van alles wat geleefd, gevoeld en doorstaan is. Ruwe lagen botsen en verzachten tegelijk alsof pijn, groei en hoop elkaar hier ontmoeten. Het doek nodigt uit om niet alleen te kijken, maar te voelen: als een landschap van binnen, waarin elke barst en glooiing een herinnering draagt aan het leven zelf. Er is gebruik gemaakt van veel verschillende materialen: zand, steentjes, schelpjes, pasta, stro en houtsnippers