Delicate magnoliabloesems ontspruiten aan de stevige, verweerde takken van een magnoliaboom, verzameld in een kleine glazen vaas. De fragiele bloemen contrasteren met de kracht en het karakter van het kale hout, terwijl de reflecties in het glas een extra laag licht en diepte toevoegen. Dit stilleven, onderdeel van mijn serie "Liefde in Glas", gaat over de ingetogen schoonheid van contrasten: fragiliteit en kracht, eenvoud en overvloed, het oude en het nieuwe. In het zachte licht lijken de kale takken een belofte in zich te dragen – zelfs in wat sluimerend lijkt, is er leven dat wacht om te bloeien.