Deze kaptafel is het hart van het werk: een vintage meubelstuk, opgewerkt met eigentijdse stoffen en kleuren, dat de tijd zelf lijkt te omarmen. Op het blad en de omringende schappen groepeert een verzameling voorwerpen zich als een stille vertelling – flacons, persoonlijke spulletjes, decorstukken en bijouterieën, elk met zijn eigen geschiedenis. Ze liggen niet toevallig; ze horen hier, als fragmenten van een leven dat zich afspeelt in de details. De vrouw die zich in de spiegel bekijkt, is subjectief: haar blik is mijn blik, haar moment is mijn interpretatie. Maar de kaptafel blijft objectief, onwrikbaar. Het krukje met zijn opvallende kussen, de poef met zijn levendige stof – ze dragen de sporen van hergebruik, van een verleden dat nieuw leven wordt ingeblazen. Ik schilderde dit niet als stilleven, maar als leven zelf. De losse toets en de warme, aardse tinten benadrukken de textuur van het hout, de glans van het glas, de zachtheid van de stoffen. Het is een ode aan de schoonheid van het gebruikte, het geliefde, het dagelijks – waar de ziel van een ruimte in schuilt.